In het teken van de tekentang, volgens Casper

Caspers klacht
12 mei 2014

Carlie en ik hebben een leuk leven. Het is hier goed van eten en drinken. We krijgen op tijd eten, soms moet ik mijn vrouwmens wel even vermanend aankijken als het naar mijn gevoel wat te lang duurt, maar ach het is maar een mens. En waar mensen zijn worden fouten gemaakt.
Ik moet die mensen ook wel eens opdragen de waterbakken opnieuw te vullen.
Ze begrijpen niet dat ik buiten uit de meest gore sloten en modderplassen wil drinken maar dat ik wel een brandschone waterbak eis. Er hoeft maar een klein zwart dingetje in te zweven en ik zuip het niet meer.
Maakt niet uit, ik tik tegen mijn waterbak en de boodschap komt wel over.

Het ideale hondenleven is in balans. Dat geldt voor mensen ook, maar voor mensen schijnt het veel ingewikkelder te zijn dat te realiseren.
Wij willen het juiste evenwicht tussen bewegen en rust, tussen wilde spelletjes en tedere liefde.
Visite vinden wij gezellig als ze niet te laat weggaan, want 's avonds is de bank van ons.

Op een, voor ons, ideale avond zijn wij met zijn vieren thuis, mijn manmens zit op zijn ouwelullestoel en mijn vrouwmens in het hoekje van de bank. Tot een uur of tien mag ze daar van mij zitten, daarna stuur ik haar naar boven of naar haar eigen stoel. Carlie ligt meestal in haar bed en ik op de bank, naast mijn vrouwmens.

En..kriebelen maar!!!!

Afgelopen weekend begon op vrijdagochtend, zolang mijn vrouwmens niet werkt gaan we op vrijdag naar het Kottersbos. Ik heb al eens uitgelegd dat je in sommige bossen wel met de bal mag spelen en in sommige bossen niet. Ik weet niet precies wie dat verzonnen heeft, zal wel op zo'n bordje aan het begin van het bos staan. Mijn mensen kunnen lezen en ik niet, dus het zal wel.

Achter de tennisbal aanrennen is mijn grote hobby, iedereen met een passie begrijpt hoe gedreven ik ben.
Als we in een bos zijn waar aangegeven staat :"verboden met tennisballen te gooien", zoek ik iets anders te doen. Ik verplaats wat grote takken, jaag Carlie op, snuffel wat en til mijn poot op tegen daartoe uitverkoren bomen.
Het Kottersbos is een raar bos, halverwege de route komen we een grote heuvel tegen, wij zijn er zo op, die mensen doen er langer over (ik snap niet waarom ze met alle geweld alleen op hun achterpoten willen lopen, zo onhandig). Als ze eenmaal op die heuvel staan kan het feest beginnen, ze gooien die ballen naar beneden, wij erachteraan en we brengen ze terug. Jongens, dat is genieten, dat is topsport. Ik leef me helemaal uit op de vrijdagochtend. Na die heuvel blijven we gelukkig tot we bij de auto zijn met de bal spelen.

Het weekend begon goed en zaterdagavond was er iets dat mijn vrouwmens op de televisie wilde zien. Zij in mijn hoekje op de bank en ik naast haar. Dat is heerlijk, ik rol dan op mijn rug en mijn vrouwmens moet op mijn buik kriebelen. Vaak val ik dan in slaap, ik snurk maar dan zetten ze de tv maar wat harder.

Afgelopen zaterdag, ik had voor Carlie en mij nog een koekje gebietst, ga ik op mijn rug liggen en duw mijn kop tegen mijn vrouwmens aan om aan te geven dat mijn kriebelsessie kan starten. Opeens gaat ze rechtop zitten, ze voelt even goed, zet haar leesbril op, duikt zowat met haar neus in mijn vacht en zegt tegen mijn manmens: "Een teek!!!!"".

Ik begrijp heel veel woorden en bij het woord teek heb ik minder prettige associaties. Mijn manmens springt op en komt aanrennen met een bak vol gereedschap. De sfeerverlichting gaat uit, de operatielampen aan, ik word op een onaangename manier vastgehouden door mijn vrouwmens terwijl mijn manmens met die tangen de teek te lijf gaat. Ondertussen roepen ze::"GVD",(dan lukt het niet die teek te verwijderen en dat schijnt te moeten) en :"Casper is een grote hond, lieve hond, hoor, oh wat ben jij een grote kerel, straks krijg je een koekje".
Wat heb ik daar in godsnaam aan? Straks komt in mijn woordenboek niet voor, het koekje wil ik nu en skip de rest van deze ellende maar, dacht ik bij mezelf.
Of het allemaal al niet erg genoeg was vonden ze nog meer teken.

Carlie kwam even uit haar bed om te kijken wat er met mij aan de hand was, stom wijf, nu moest zij er ook aan geloven. Carlie heeft van dat lange blonde haar dus bij haar gaat het nog moeilijker.
Mijn  vrouwmens had om Carlie te paaien een handjevol hondenkoekjes op het tafeltje gelegd. Ook een stom wijf, wie verwacht nou dat Supercassie koekjes op vreetafstand laat liggen? Mijn ellende was voorbij, Carlie zoekt het maar uit, dacht ik. Ik heb er wat onverschillig bij staan kijken, kauwend op haar troostkoekjes.

Wat een rotavond, ik was blij toen ze naar bed waren. Ik moest ze de volgende ochtend wakker maken en om negen uur liepen we in een bos, gelukkig een bos zonder tennisbalbeperkingen. Ach, al met al is het leven wel goed en is Supercassie best in balans.

In het teken van de teken, volgens de mens

mei 2014

Vroeger keek ik altijd naar het Songfestival, Herman en ik hadden het er gisteren nog over. Vroeger keek je met de hele familie naar een zwart/wit beeld. De liedjes waren geheim tot de avond zelf en iedereen moest in zijn eigen taal zingen. Prachtig vond ik het. Ik zie nog Milly Scott voor me met "Fernando en Filippo".
Geen succes vond ik. Ik was toen al francofiel, mijn beste herinnering aan de Songfestivaux van vroeger is France Gall met "Poupe de cire, poupee de son".
Ongeveer na het succes van Teach In met "dingdingedong" ben ik afgehaakt., Ik volgde het hele gebeuren op afstand, maar ging er niet meer een hele avond echt voor zitten.

Soms schakelde ik in tegen de tijd dat de puntentelling begon, dat vind ik erg spannend. Wie geeft wie de douze points?

De afgelopen week was er zoveel gedoe om het liedje van Waylon en Ilse dat ik, nadat duidelijk was dat Nederland in de finale zat, aan Herman mededeelde dat ik deze keer het hele festival wilde zien. En daar zaten we om 20.30 met een bak thee en Herman met wat leesvoer voor de saaie liedjes.
Gelukkig moesten we eerst 23 liederen aanhoren en aanzien voor onze Nationale Trots aan de beurt was.

Casper lag gezellig naast me op de bank op zijn ruggetje en ik krabbelde op zijn buikje. En daar was hij, de eerste van de avond. De eerste teek. Ik haat die krengen, het zijn heel kleine beestjes. Ze zuigen zich vast in de huid van je dierbare hond, drinken zijn bloed, blijven vastzitten en worden bollen ter grootte van een flinke doperwt. Soms vallen ze spontaan af en als je op zo'n volgezogen roterwt trapt spuit het bloed in het rond.
Casper had er drie en Carlie een stuk of vier.  Wij hebben tegenwoordig een gereedschapskist vol met tekentangen. Tijdens Wit-Rusland, Azerbeidzjan en IJsland hield ik Carlie's kop vast en was Herman met groot materieel bezig de hond aan het ontteken. We hebben even gepauzeerd, tot Polen, en toen hebben we op Carlie een nacontrole uitgevoerd. Je ziet niet alleen niets tijdens dit rotklusje, je hoort ook niets. Degene die aan het ontteken is moet vloeken en de vasthouder moet de hond bemoedigend en troostend toespreken.

We hebben even wat te drinken genomen en zijn rustig gaan zitten tijdens Griekenland, Oostenrijk en Duitsland.

Bij Zweden zijn we met Casper begonnen. Carlie blijft nog wel eens stilzitten, maar Casper worstelt, hij laat duidelijk merken dat hij het hele gebeuren bijzonder irritant vindt.,
Frankrijk tot en met Malta zijn volledig aan ons voorbijgegaan. Tijdens Denemarken hebben we toastjes gemaakt en een drankje ingeschonken. Nederland had onze volle aandacht.

Tijdens San Marino en de UK hebben we de honden ter compensatie iets lekkers gegeven en even vergaderd over een ander tekenmiddel. De puntentelling en de uitslag hebben we gezien.

Normaal gesproken laat Casper ons van onderaan de trap om een uur of zeven weten dat het tijd is voor actie maar ze waren zo moe van onze bijzondere Songfestivalavond, dat onze levende wekker pas tegen achten een teken van leven gaf.

En toen begon Moederdag. Ja, wij vieren dat. De honden geven ons een cadeautje met dit soort dagen.

Vandaag was het cadeau wel heel bijzonder, Herman had de foto van mijn vader en mij op Canvas laten zetten. Prachtig, ik was een maand of acht op die foto, hij is dus meer dan 30 jaar oud. Van de honden een hart van Dove met douchecrème en bodylotion. Een mooie foto en een hart, als dat geen teken van liefde is?

Casper's wereld, hoe het begon

Op 26 april 2010 ben ik geboren. Bij Annette Schreuder van "Of Eastside Forest" in Lelystad.

Mijn vader Robin woonde niet bij ons, mijn moeder heet Esra. Mijn moeder is blond, mijn broertjes en zusjes en ik zijn allemaal zwart. Dat hebben wij van mijn vader.

Ik zie mijn broers en zusjes niet meer. Ik heb wel van mijn mensen gehoord dat het goed met ze gaat.

Van de eerste paar weken weet ik niet zoveel meer. Vanaf dat we een week of drie waren kwamen er aldoor mensen naar ons kijken. Nou, dat was ik gauw zat. Ze zeiden allemaal hetzelfde, dat we oooh zo leuk en ooooh zo lief en ooooh zo schattig waren.

We waggelden met zijn allen in het rond en kregen lekkere pap. We dronken toen niet meer bij mama Esra. Toen we wat ouder waren ging Annette beslissen wie onze mensen zouden worden. Natuurlijk moeten die mensen wel bij je passen. 

Op een zondag, toen we zes weken waren, kwamen al onze nieuwe mensen. Nou, ik had daar dus helemaal geen zin in. Wat een drukte, sommigen hadden ook nog kinderen en opa's en oma's bij zich.

Annette zei dat iedereen met zijn eigen pup mocht spelen. Ja, dat kon zij zeggen, maar ik had totaal geen zin om te spelen. Het is raar dat een ander voor je beslist wanneer je spelen moet alleen omdat je een schattig pupje bent. Al mijn broertjes en zusjes huppelden rond, beten in kinderkuiten en hingen aan schoenveters. Uitslovers vond ik het.

Toen mijn mensen kwamen zei Annette: "Kijk eens, hier is jullie pup, reutje groen".

Belachelijk, reutje groen, ik was zwart en dat ben ik nog. Omdat ze me een groen halsbandje om had gedaan hoef ik nog geen reutje groen genoemd te worden. Ik werd bij mijn nieuwe vrouwmens in haar armen gelegd, mijn manmens stond ernaast en zei: "Dag Casper". Dat vond ik wel sterk, hoe wist hij mijn naam?.

Maar al met al was ik niet van plan om mee te doen met die belachelijke vertoning, Ik heb me gewoon slapend gehouden.  Ze zetten me in het gras om met me te spelen, ik liet me door mijn pootjes zakken en hield me slapend. Al die anderen bleven springen, huppelen en leuk doen. Gelukkig werd ik gauw in de bench gelegd. Ze dachten dat ik moe was, hahaha.

Ik was blij dat ze allemaal weer weggingen. Maar 10 dagen later kwamen mijn nieuwe mensen terug. Ze moesten een contract tekenen en voor mij betalen en we gingen nog met zijn drietjes op de foto en toen pakte mijn nieuwe vrouwmens mij op en we gingen in de auto, Doodeng vond ik het. Maar als pup heb je geen keus, je wordt door een mens vastgehouden en je moet wel mee.

Een zware autorit vond ik het, op weg naar het onbekende, een onzekere toekomst.

Ze zetten de auto op een parkeerplaats in een bos, daar was nog een mens. Maar er was ook een hond. Een enorme blonde hond. Net zo'n kleur als mijn moeder maar deze hond had lang haar. Ze was niet de jongste meer, ze keek me streng maar vriendelijk aan.  Ze snuffelde even aan me en gaf een likje over mijn kop. Toen wist ik dat het goed zou komen. Ik was niet alleen in een wereld met alleen maar vreemde mensen om me heen. Ik keek naar haar op en kwispelde. Toen gingen we allemaal in de auto naar mijn nieuwe thuis, het huis van mijn nieuwe mensen en Joy, mijn grote medehond.

PA

28-12-2013

Wij hebben vandaag het huis even doorgewerkt. Herman doet boven, ik beneden en we pakken allebei de helft van de trap. Herman moet het helemaal alleen doen. Ik heb hulp. Ik heb een grote, sterke zwarte man die me bijstaat. 

Wij hebben een halletje van niks, je kunt het eigenlijk niet eens een halletje noemen. Als je de voordeur binnenkomt kun je een been kwijt in het halletje, het andere been slinger je meteen de kamer in. Het zal jullie dan ook bevreemden dat wij een roomdivider in ons halletje hebben. Niet dat er iets te dividen valt natuurlijk. De roomdivider staat tegen de muur. Toen we hem net gekocht hadden was het een vrolijke aanwinst voor ons halletje. Hij is wit met negen vrolijk gekleurde mandjes. In de mandjes bewaren we voornamelijk hondenaccessoires. Riemen, flessen, ballen, kakzakken en Casper zijn schoentjes (ooit aangeschaft voor een pootverwonding en daarna nooit meer gebruikt). We hebben ook een mandje voor handdoeken voor als twee natte honden zich verdringen in ons halletje. 

Casper kan de mandjes uit de divider halen en verdeelt de inhoud door de tuin en de kamer. Gevolg van dit initiatief is een verzameling vieze en gescheurde mandjes.

Daar heb je haar weer, ik mag dit natuurlijk weer niet.
Ik doe wel of ik slaap.

Vanmorgen toen ik klaar was met het zuigen van het halletje (zo gebeurd) en in de kamer bezig was, vond Casper het een goed idee de mandjes even op te ruimen. Hij vond het netjes mij op de hoogte te houden van de vorderingen en kwam met van alles in zijn bek langsrennen. Hij wilde een grote handdoek tussen de struiken in de tuin draperen. Daar was ik het niet helemaal mee eens, dus we hebben samen even door de tuin gerend, handdoek terug in mandje en ik kon verder met mijn hobby. 

Daar kwam hij weer langs, mijn p.a., hij liep wat vreemd, een beetje door zijn poten gezakt. Hij was aan het sluipen, zeg maar. Hij keek even schuin omhoog, zag dat ik naar hem keek en hij begon te rennen. Ja hoor, een gloednieuwe tennisbal en aan de tuin te zien niet de eerste buit van deze ochtend.

Zij volgende taakje was het verzamelen van zoveel mogelijk sjaals en dassen en die even lekker op het terras te luchten leggen.

Toen dit gebeurd was kwam hij mij even controleren, alles wat ik afgesopt of afgestoft had en weer terugzette werd aan een onderzoek onderworpen.

Daarna was het tijd om te stoftennissen, ik zuig stof, hij gooit op het juiste moment een tennisbal voor de stofzuigermond en haalt de tennisbal weer op. Het is een kwestie van timen, Casper is daar heel goed in.

Ondanks onze samenwerking is de kamer aan kant, ik zit aan de koffie en mijn grote hulp, ja die ligt even lekker op de bank en doet (op zijn eigen luidruchtige wijze) een welverdiend dutje.

Casper, Carlie en hun mensen

25 december 2013

Wij nemen de blog vandaag even over. Wij zijn Casper en Carlie, jullie hebben vast wel eens van ons gehoord.

Wij zijn in het gelukkige bezit van twee mensen, een manmens en een vrouwmens, een reu en een teef (allebei geholpen). Voor het gemak hierna te noemen HIJ en ZIJ.

Ja, inderdaad, wij zijn de leukste, liefste, mooiste en slimste honden ter wereld. Dat is een feit en dat weet iedereen dus we zullen zorgen dat ZIJ jullie niet aldoor doorzaagt over ons. Wij willen het nu even over onze mensen hebben.
Ze zijn best oké, we krijgen goed eten, veel liefde en knuffels en we maken veel lange wandelingen.

Maar joh, ze kunnen zooo moeilijk doen. Als wij allang bij de deur staan om uit te gaan moeten zij nog: even plassen (gezeik, doen wij ook gewoon onderweg) ze moeten schoenen en jassen aan, ze moeten nog wat onderweg-koekjes voor ons pakken  (dat is nuttig), dan moet er nog van alles gecontroleerd worden thuis, de deur moet op slot en hèhè, we zijn buiten.

Vanmorgen pakte ZIJ onze drinkflessen voor onderweg. Dat is een goed teken, dan komt er meer dan een rondje in ons gewone bos. Gaat er drinken mee dan gaan we iets heel leuks doen.
Nadat ze hun hele programma (zie boven) hadden afgewerkt zaten we eindelijk in de auto. Met dat apparaat dat vertelt hoe HIJ rijden moet. We zijn erg blij met dat ding anders hadden HIJ en ZIJ vast heel veel ruzie.

We volgden een ons onbekende route en de reis duurde veel langer dan normaal. Na een uurtje wisten we waar we waren: aan het strand. Wij ruiken dat namelijk en dan weten wij meteen dat wij dat heel leuk vinden.
HIJ zocht een parkeerplaats, op zich zou dat niet moeilijk moeten zijn want er was plek zat. Maar HIJ heeft sinds kort een soort app waarmee je met je telefoon kunt betalen. Toen HIJ dat aan HAAR uitlegde werden wij al wat zenuwachtig. Dit soort gesprekken gaat bij onze mensen nooit goed, dat komt omdat ze allebei heel ongeduldig worden als niet alles gaat zoals ze willen.
Het lukte dus ook niet. Er kan gewoon geld in die parkeermeter, maar ZIJ had alleen spullen voor ons mee, dus geen handtas en HIJ had geen contant geld. Dus allemaal weer in de auto en op zoek naar een pinautomaat. Wij hadden het kunnen voorspellen, die konden ze zo een, twee drie niet vinden.

ZIJ stapte uit om de weg naar een pinautomaat te vragen. ZIJ klampte de eerste de beste voorbijganger aan. Wij keken bezorgd toe, want als ZIJ in zo'n bui is kan elk woord verkeerd vallen.

Ze vroeg aan die man: "Bent u hier bekend?". " Dat lijkt me wel" zei die man. Wij kennen onze mensen van haver tot gort dus we wisten wat ze dacht: "Heb je soms een bordje op je borst met de tekst: Ik ben Sil de strandjutter van Zandvoort?"

 Maar ze bleef beleefd (we waren echt trots op haar) en op HAAR aanwijzingen vond HIJ een pinautomaat, en daar gingen we weer, terug naar de kust.

HIJ had geld opgenomen en de chipknip geladen. Dus blij naar de eerste parkeerautomaat die we tegenkwamen. Daar kon alleen muntgeld in en HIJ had alleen papiergeld en de chipkaart werd niet geaccepteerd.

Bij de derde parkeerautomaat lukte het, eindelijk. Een uur nadat we in Zandvoort waren gearriveerd konden we gaan rennen en spelen.

We zijn inmiddels weer thuis, lekker slapen vanmiddag. We laten we ze vanavond pas weer uit.
Wij houden veel van onze mensen hoor, en ze zijn redelijk onder controle na alle cursussen.
Maar een ding moet je natuurlijk nooit uit het oog verliezen: Het zijn en blijven maar mensen en zo moeten we ook met ze omgaan.